Όταν το μωρό μου πέθανε εντός μου το καλοκαίρι του 2017 (ενδομήτριος θάνατος), όλα άλλαξαν. Ήξερα από το πρώτο δευτερόλεπτο που μου ανακοίνωσαν ότι η καρδιά του μωρού δεν χτυπά, ότι ποτέ ξανά δεν θα είμαι η ίδια. Κι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στην απώλεια εγκυμοσύνης.

Από τότε, η λέξη πένθος έχει γίνει το δεύτερο δέρμα μου. Και συχνά με ρωτούν οι άνθρωποι:

«Μα, πώς το αντέχεις; Να ασχολείσαι επαγγελματικά με το περιγεννητικό πένθος; Δεν είναι βαρύ;»

Το πένθος είναι βαριά λέξη.

Όταν την ξεστομίζεις, όταν την ακούς, όλα ξαφνικά συννεφιάζουν, ακόμα και αν όλα γύρω είναι ηλιόλουστα και ολοφώτεινα.

Γιατί αποφεύγουμε το πένθος; Γιατί φέρνει τόση συννεφιά και αμηχανία;

Δεν αντέχουμε να πονάμε, είναι αλήθεια. Και είναι και ανθρώπινο. Αλλά οφείλεται και στην παιδική μας ηλικία. Όταν ο πόνος ήταν μεγάλος στις πρώτες στιγμές, στα πρώτα χρόνια της ζωής, όταν δεν ανταποκρίνονταν οι φροντιστές μας στις ανάγκες και στις επιθυμίες μας, τότε σφραγίζαμε τον πόνο κάπου βαθιά, γιατί δεν τον αντέχαμε.

Και σήμερα, στην ενήλικη ζωή μας, όταν πονάμε πολύ, πάλι δεν το αντέχουμε. Και γυρνάμε κεφάλι, κλείνουμε τα μάτια, καταπίνουμε αμάσητα. Γιατί έτσι μάθαμε. Αυτό ξέρουμε. Κι αυτό βλέπαμε γύρω μας, πάντα.

Έτσι και η λέξη πένθος. Έτσι και το βίωμα του πένθους. Γιατί πονάει, και δεν τον θέλουμε τον πόνο.

Κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που αντέχει

Είμαι πιστή υπέρμαχος της αντίληψης ότι ο κάθε άνθρωπος, κάθε μικρή στιγμή, κάνει αυτό που αντέχει, και χρειάζεται, και μπορεί, εκείνη τη μικρή στιγμή. Και μόνο αγκάλιασμα έχει ανάγκη για την κάθε μικρή, και μεγάλη του επιλογή.

Αλλά θέλω παρόλα αυτά, να ρίξω σήμερα ένα μικρό σποράκι: Το σποράκι της αναγκαιότητας και της βαθιάς ποιότητας του πένθους.

Τι είναι πένθος;

Πένθος είναι κάθε αλλαγή που δεν θέλαμε ή μας δυσκολεύει. Δεν είναι μόνο μια απώλεια εγκυμοσύνης, δεν είναι μόνο φυσική απώλεια, είναι και κάθε αλλαγή που πονά, είναι ένας χωρισμός, μια απόλυση, μια μετακόμιση.

Είναι αυτό το αίσθημα που ψάχνει να βρει χώρο στις κλειστές και πληγωμένες μας καρδιές, ψάχνει να βρει χώρο να μας ανοίξει ξανά, να νιώσουμε πώς είναι να αποχωρίζεσαι, πώς είναι να αγαπάς και να χάνεις, πώς είναι να βυθίζεσαι και πώς είναι να αναδύεσαι νέος, άλλος, καινούριος.

Το πένθος αποτελεί μοναδική διαδικασία για τον κάθε άνθρωπο

Δεν είναι εύκολο να βιώσεις αυθεντικά και γεμάτα το πένθος. Γιατί είναι μια διαδικασία μοναδική για τον κάθε άνθρωπο, δεν υπάρχουν εγχειρίδια για αυτό και δεν το κάνουμε πια στις δυτικές κοινωνίες.

Πώς μπορούμε να μην αποφεύγουμε το πένθος, αλλά να το βιώνουμε;

Αν αφήσεις την ψυχή σου να νιώσει τη μετάβαση, να νιώσει τα συναισθήματα, αν ακούσεις τα μηνύματα του σώματος, αν δώσεις χώρο και χρόνο σε ό,τι αναδύεται και το παρατηρήσεις με περιέργεια, με την αγνή περιέργεια ενός μικρού παιδιού, τότε θα σου αποκαλυφθούν κομμάτια του εαυτού σου πρωτόγνωρα.

Είναι όντως μια βαριά λέξη;

Δεν είναι βαριά λέξη το πένθος. Εμείς την κάναμε βαριά, εξοβελίζοντάς την από τη ζωή μας.

Αλλά δεν υπάρχει ζωή χωρίς πένθος, δεν υπάρχει στιγμή χωρίς πένθος, γιατί ως συνεχώς εξελισσόμενα όντα, αφήνουμε κάτι πίσω κάθε στιγμή, για να βιώσουμε κάτι νέο.

Πενθούμε γιατί συνδεόμαστε, γιατί είμαστε άνθρωποι, γιατί αγαπάμε.

Είναι κομμάτι μας. Υπάρχει εξαιτίας μας.

Δεν είναι βαρύ.

Είναι απλά, αληθινό.

Μαρία Στραγαλινού

Μαρία Στραγαλινού

Βοηθός μητρότητας περιγεννητικού πένθους, Εκπαιδεύτρια πένθους

Η ομάδα με τους επαγγελματίες μεγαλώνει ακόμα περισσότερο! Χαιρόμαστε πολύ που θα έχουμε μαζί μας τη Μαρία Στραγαλινού, Βοηθό μητρότητας περιγεννητικού πένθους.

Διαβάστε περισσότερα