Όταν τα χέρια μένουν άδεια, πονάνε. Το σώμα πενθεί και αυτό την απώλεια μια εγκυμοσύνης, ζητώντας την προσοχή και τη φροντίδα μας.

Πριν καιρό, διαβάζοντας το βιβλίο “Grief is a journey” του ψυχοθεραπευτή πένθους Kenneth Doka, έπεσα πάνω σε αυτή την παράγραφο:

“Tη δεκαετία του 1970, η Jane Nickols μίλησε για το “σύνδρομο των άδειων χεριών” (empty arms syndrome) σε γυναίκες που βίωσαν αποβολή ή θνησιγένεια -απώλεια εγκυμοσύνης από την 28η εβδομάδα κύησης και μετά. Σε μια εποχή που η περιγεννητική απώλεια δεν είχε σχεδόν καθόλου χώρο για σεβασμό και τίμηση, αυτές οι γυναίκες παραπονιούνταν για πόνο στα μπράτσα τους – στους ίδιους ακριβώς μύες που θα χρησιμοποιούσαν για να πάρουν αγκαλιά το μωρό τους που δεν έζησε”.

Μόλις τελείωσα την παράγραφο αυτή, έκλεισα το βιβλίο και κοντοστάθηκα.

θνησιγένεια

Είναι αυτές οι στιγμές στη ζωή, που θες λίγο χρόνο για να αφομοιώσεις την ενέργεια που φέρουν οι λέξεις που μόλις διάβασες.

Είχα χάσει κι εγώ πριν λίγους μήνες το μωρό μου, και οι παλάμες μου είχαν γεμίσει με μεγάλα εκζέματα γεμάτα πληγές, κάτι που δε μου είχε ξανασυμβεί ποτέ, και συνέδεσα με δάκρυα στα μάτια το δικό μου προσωπικό βίωμα με την περιγραφή και τη σύνδεση των χεριών μας με την απώλεια, όπως την περιέγραψε ο Doka.

Το πώς αντιδρά το σώμα μας μετά από μια αποβολή, μια διακοπή κύησης, είναι κάτι στο οποίο οφείλουμε να ρίξουμε φως όταν μιλάμε για τέτοιες απώλειες. Το σώμα πενθεί και αυτό, μαζί με τον νου και την ψυχή μας, με τον δικό του τρόπο, στον δικό του ρυθμό και χρόνο.

Η κοιλιά είναι άδεια, αλλά τα χέρια θα έπρεπε να είναι γεμάτα.

Είναι άδεια όμως και αυτά, και δεν αντέχουν την απραξία, δεν θα έπρεπε να βιώνουν απραξία τώρα… Γι’ αυτό πονάνε.

Ας δοκιμάσουμε να απαλύνουμε τον πόνο τους:

  • Παίρνοντας αγκαλιά τον εαυτό μας, χέρια γύρω από την πλάτη, με ζεστασιά και συμπόνια για τις πληγές μας και τις δυσκολίες μας
Αποβολή διακοπή κύησης γυναίκα που αγκαλιάζεται
θνησιγένεια
  • Βάζοντας τη μία παλάμη απαλά μέσα στην άλλη, να κάνουν παρέα μεταξύ τους ή και ακουμπώντας τες μαλακά επάνω στο στέρνο.
Αποβολή διακοπή κύησης γυναίκα που προσεύχεται θνησιγένεια
  • Κάνοντας χειροτεχνίες παντός είδους: ζωγραφική, πλέξιμο, κέντημα, ό,τι ταιριάζει και αρέσει στην καθεμιά.
Αποβολή διακοπή κύησης γυναίκα πλέκει θνησιγένεια
  • Φτιάχνοντας ένα φαγητό φροντίδας, μια σούπα ή ό,τι άλλο μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε έστω και για λίγα δευτερόλεπτα.
Αποβολή διακοπή κύησης γυναίκα τρώει θνησιγένεια
  • Σκαλίζοντας τις γλάστρες ή τον κήπο μας, φυτεύοντας και ένα δεντράκι ή λουλούδι στη μνήμη του μωρού μας.
Αποβολή διακοπή κύησης κηπουρική θνησιγένεια

Τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αγκαλιά του ζεστού σώματος του μωρού μας.

Μπορεί όμως κάτι από αυτά να μας βοηθήσει να βαδίσουμε στην πορεία του πένθους μας, φροντίζοντας το πονεμένο μας σώμα, που θυμάται, που θρηνεί κι αυτό, που συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία ανανοηματοδότησης της ζωής, αυτής της νέας ζωής που δεν την θέλαμε καθόλου έτσι.

Που αλλάζει συνεχώς, που ρέει, που δεν θα είναι ποτέ ξανά, η ίδια.

Μαρία Στραγαλινού

Μαρία Στραγαλινού

Βοηθός μητρότητας περιγεννητικού πένθους

Η ομάδα με τους επαγγελματίες μεγαλώνει ακόμα περισσότερο! Χαιρόμαστε πολύ που θα έχουμε μαζί μας τη Μαρία Στραγαλινού, Βοηθό μητρότητας περιγεννητικού πένθους.

Διαβάστε περισσότερα