Ζούμε τη ζωή μας με βάση την αφήγηση που έχουμε γι’ αυτή!

Η κατανόηση που έχουμε για τον κόσμο, οι μύθοι και οι ιστορίες που μας συντρόφευαν καθώς μεγαλώναμε, οι άνθρωποι γύρω μας, οι εμπειρίες μας, οι πρόγονοί μας, η ίδια η ιστορία και η υπαρξιακή αναζήτηση του ανθρώπινου είδους, οι τέχνες, ο κοινωνικός και πολιτικός ιστός στον οποίο είμαστε ενταγμένοι, όλα δημιουργούν έναν καμβά πάνω στον οποίο θα σχηματιστεί η δική μας εικόνα για τη ζωή. Η ζωή μας η ίδια είναι μια διαρκής συνομιλία με την αφήγησή μας.

Ποιος είμαι; Τι έχει συμβεί στη ζωή μου; Ποιες είναι οι αξίες και τα ιδανικά μου; Τι με κάνει να χαμογελώ; Τι με δυσκολεύει; Τι είναι για εμένα σημαντικό; Τι αδιαπραγμάτευτο; Τι δε θα ήθελα να ζήσω ποτέ; Ποια είναι τα όνειρά μου; Πώς διαχειρίζομαι τις ματαιώσεις μου; Ποια θέση παίρνω απέναντι στον Άνθρωπο και την ίδια τη Ζωή;

Το Ποιος Είμαι και το Πώς ζω τη ζωή μου ορίζεται από ένα συνδυασμό συνιστωσών, που μόνο γραμμικός δεν είναι. Δεν είμαστε το αποτέλεσμα της βιολογίας μας μόνο, των εμπειριών μας μόνο, της προσπάθειάς μας για αυτοδιαχείριση μόνο, μιας συστημικής ιστορίας μόνο, μιας διαγενεακής σκυταλοδρομίας μόνο, ενός πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου μόνο. Η ύπαρξή μας είναι αποτέλεσμα σύνθεσης όλων των προηγούμενων, και όχι μόνο. Πηγαίνει πέρα από μια μαθηματικού τύπου πρόσθεση. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνομιλούν μεταξύ τους, δημιουργώντας την εμπειρία μας. Κάθε άνθρωπος και μια μοναδική διαδρομή, κάθε ύπαρξη και μια μοναδική έκφραση εκατομμυρίων δυνατοτήτων.

Και ο τρόπος και ο δρόμος έκφρασης όλων αυτών των δυνατοτήτων είναι η οικογένεια. Ο πρώτος βιολογικός και κοινωνικός δρόμος μέσω του οποίου ο άνθρωπος φτάνει στη ζωή και κάνει τα πρώτα του βήματα είναι οι πρώτοι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε τις πρώτες μας εμπειρίες. Όπως χαρακτηριστικά αποτυπώνει ο Thomas Moore, «Οικογένεια είναι η φωλιά όπου η ψυχή γεννιέται, ανατρέφεται και μετά βγαίνει στη ζωή.»

Γεννιόμαστε σε μια οικογένεια, μεγαλώνουμε σε ένα ή περισσότερα-κάποιες φορές-οικογενειακά πλαίσια, μορφοποιούμε την εικόνα του εαυτού μας, ξεκινάμε την ενήλικη ζωή μας και τη στιγμή που δημιουργούμε τη δική μας οικογένεια ουσιαστικά αναλαμβάνουμε τη σκυτάλη της δημιουργίας. Κάνουμε την αφήγησή μας πράξη. Δημιουργούμε το πεδίο εκείνο που θα πλαισιώσει τη δική μας ενήλικη ζωή. Και στο πεδίο αυτό στην πορεία εντάσσουμε και τα παιδιά μας, πραγματικά ή συμβολικά. Γινόμαστε γονείς, γινόμαστε τροφοί, λειτουργούμε ως φροντιστές, αναλαμβάνουμε έργα που χρειάζονται την προστασία και το μεγάλωμά μας.

Στην ουσία, είμαστε η ενήλικη εκδοχή του Εαυτού μας. Του Εαυτού αυτού που φανταστήκαμε όταν ήμασταν παιδιά, του Εαυτού που θα θέλαμε να είμαστε, του Εαυτού που διαμορφώθηκε απ’ τη ζωή όπως ένα κομμάτι μάρμαρο που πήρε σιγά σιγά τη μορφή του από τον γλύπτη, του Εαυτού που αναζητά την ουσία στα απλά και στα καθημερινά, μα πηγαίνει και ένα βήμα πέρα απ’ αυτά, για να συναντήσει κόσμους ορατούς και αόρατους. Και είναι πολύτιμο να έχουμε στο νου και την καρδιά μας πως έχουμε τη δυνατότητα να υλοποιήσουμε τον Εαυτό μας σε κάθε πλαίσιο της προσωπικής, οικογενειακής και συλλογικής μας δράσης. Χρειάζεται να θυμηθούμε ό,τι ξέραμε, να το αποδομήσουμε και να φτιάξουμε εκ νέου τη δική μας φόρμα. Όπως υπέροχα μας έλεγε ο Joseph Campbell, «δεν μπορούμε να έχουμε δημιουργικότητα, αν δεν αφήσουμε πίσω μας τα καθωσπρέπει, τα δεδομένα, όλους τους κανόνες.» Μπορούμε να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, μπορούμε να δώσουμε νόημα στις επιλογές μας, μπορούμε να δώσουμε νόημα στις σχέσεις μας. Και, ευτυχώς, μπορούμε να αναστρέψουμε και ό,τι δεν μας αφορά ή δε μας χαρακτηρίζει, πια. Γιατί η ζωή η ίδια, η δημιουργία η ίδια, είναι μια ενεργή και διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία. 

Σας καλωσορίζουμε στο ταξίδι αυτό αναζήτησης του νοήματος στη γονεϊκότητα και, ταυτόχρονα, σας καλωσορίζουμε στο ταξίδι αυτογνωσίας που η γονεϊκότητα η ίδια ξετυλίγει στα μάτια μας μπροστά. Ζούμε τη ζωή μας με βάση την αφήγηση που έχουμε γι’ αυτή και, ευτυχώς, ανά πάσα στιγμή η αφήγησή μας αυτή μπορεί να εξελιχθεί χαρίζοντάς μας ζωές, σχέσεις, οικογένειες, κοινωνίες πιο ουσιαστικές και ευ-ήμερες!

Καλώς βρεθήκαμε!

Αφροδίτη Πριμικύρη

Αφροδίτη Πριμικύρη

Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

Η Αφροδίτη Πριμικύρη, πτυχιούχος του Προγράμματος Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), με Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Κλινική Ψυχολογία από το ΕΚΠΑ, πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του ΑΠΘ και πιστοποιημένη Ψυχοθεραπεύτρια & σύμβουλος σταδιοδρομίας και επαγγελματικού προσανατολισμού είναι μέλος της ομάδας μας, υπηρετώντας τις ιδέες της Σύνδεσης, της Αυτογνωσίας, του Μοιράσματος και της Συνάντησης των ανθρώπων, οι οποίες σε όλα τα επίπεδα μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας!

Διαβάστε περισσότερα