Αντιμετωπίζουμε την περιγεννητική απώλεια ΜΑΖΙ.
Όταν χάνεις το μωρό σου βιώνεις πένθος. Μετά από μια αποβολή εμβρύου, μια παλίνδρομη κύηση, μετά από διακοπή κύησης, με οποιονδήποτε τρόπο και αν σταμάτησε να ζει το μωρό σου, μια τέτοια εμπειρία γεννά συναισθήματα που χρειάζονται φροντίδα. Ακόμη περισσότερο στην εποχή μας, σε μια εποχής παγκόσμιας πανδημίας.
Η συχνότητα στην αποβολή πρώτου τριμήνου στον γυναικείο πληθυσμό είναι αντιστρόφως ανάλογη της κοινωνικής αναγνωρισιμότητάς της. Οι γυναίκες που αποβάλλουν μέχρι τη 12η εβδομάδα κύησης συχνά δεν λαμβάνουν τη στήριξη και την αποδοχή που χρειάζονται από τους γύρω τους.
Στους αρχαίους πολιτισμούς ανά τον κόσμο οι άνθρωποι πενθούσαν μαζί. Σε ομάδες, σε κοινότητες. Γυναίκες έκαναν κύκλους και κλαίγανε, και αγκαλιαζόντουσαν, και πλέκανε… Έκαναν ό,τι χρειαζόντουσαν για να βιώσουν την απώλειά τους με τρόπο που θα τις βοηθήσει να προχωρήσουν στη ζωή με θάρρος, με έκφραση, με σύνδεση, με την πολύτιμη αίσθηση του ανήκειν.
Και δεν είχαν εγχειρίδια. Ούτε βιβλία αυτοβελτίωσης και διαχείρισης των δυσκολιών της ζωής.
Συνδεδεμένοι με τη φύση και τον εσώτερο εαυτό, σε συντονισμό με την καρδιά και τις πραγματικές ανάγκες τους, επούλωναν τις πληγές τους, μαζί.
Αυτή τη γνώση την αρχέγονη, αυτό το “Μαζί” το έχουμε χάσει σήμερα.
Μόνοι μας πενθούμε, κι ακόμα και οι ομαδικές τελετουργίες πένθους είναι πολύ συχνά διεκπεραιωτικές, χωρίς βάθος και σύνδεση αληθινή.
Πώς βιώνει την απώλεια ένα παιδί και πώς ένας γονέας;
Ελπίζουμε να σου άρεσε το Βίντεο. Περιμένουμε τα σχόλιά σου.
Weller, F. (2015). The Wild Edge of Sorrow: Rituals of Renewal and the Sacred Work of Grief. California: North Atlantic Books
Neimeyer. R. (2006). Ν' αγαπάς και να χάνεις: Αντιμετωπίζοντας την απώλεια. Αθήνα: Εκδόσεις Κριτική
