Στους αρχαίους πολιτισμούς ανά τον κόσμο οι άνθρωποι πενθούσαν μαζί. Σε ομάδες, σε κοινότητες. Γυναίκες έκαναν κύκλους και κλαίγανε, και αγκαλιαζόντουσαν, και πλέκανε… Έκαναν ό,τι χρειαζόντουσαν για να βιώσουν την απώλειά τους με τρόπο που θα τις βοηθήσει να προχωρήσουν στη ζωή με θάρρος, με έκφραση, με σύνδεση, με την πολύτιμη αίσθηση του ανήκειν.

Και δεν είχαν εγχειρίδια. Ούτε βιβλία αυτοβελτίωσης και διαχείρισης των δυσκολιών της ζωής.

Συνδεδεμένοι με τη φύση και τον εσώτερο εαυτό, σε συντονισμό με την καρδιά και τις πραγματικές ανάγκες τους, επούλωναν τις πληγές τους, μαζί.

Αυτή τη γνώση την αρχέγονη, αυτό το “Μαζί” το έχουμε χάσει σήμερα.

Μόνοι μας πενθούμε, κι ακόμα και οι ομαδικές τελετουργίες πένθους είναι πολύ συχνά διεκπεραιωτικές, χωρίς βάθος και σύνδεση αληθινή.

Σε αυτό το βίντεο, είδαμε πιο αναλυτικά αυτό το “Μαζί” στο πένθος, αυτό το μαζί στους αποχαιρετισμούς που είναι τόσο καταλυτικό στη διαχείριση των συναισθημάτων, στην εξέλιξη της ζωής, και πώς μπορούμε να το πετύχουμε.

Και νιώσαμε το πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε, να έχουμε αυτιά που ακούν χωρίς να κρίνουν, να έχουμε συνοδοιπόρους στην απώλεια μιας εγκυμοσύνης που δεν θα διώξουν τον πόνο, αλλά θα διώξουν τη μοναξιά. Κι αυτό είναι εξίσου σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή μετά την απώλεια.

Weller, F. (2015). The Wild Edge of Sorrow: Rituals of Renewal and the Sacred Work of Grief. California: North Atlantic Books

Neimeyer. R. (2006). Ν’ αγαπάς και να χάνεις: Αντιμετωπίζοντας την απώλεια. Αθήνα: Εκδόσεις Κριτική

Είναι τα πρώτα μας γενέθλια & γιορτάζουμε μαζί! Επιπλέον -35% έκπτωση στην ετήσια συνδρομή με τον κωδικό
Μαρία Στραγαλινού

Μαρία Στραγαλινού

Βοηθός μητρότητας περιγεννητικού πένθους

Διαβάστε περισσότερα