Γονείς σε θερμοκοιτίδα

Η μετάβαση στη μητρότητα για τις γυναίκες είναι μια μοναδική εμπειρία που συχνά βιώνεται ως ένα γεγονός εξελικτικής φύσης. Ανήκουμε σε αυτή την ομάδα των θηλαστικών που χρειαζόμαστε την εξαρτημένη φροντίδα, τα ανθρώπινα μωρά γεννιούνται και είναι εξαρτώμενα από τον φροντιστή τους για να επιβιώσουν σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες θηλαστικών.

Η επιβίωση της βιολογικής μας ομάδας που στηρίζεται σε αυτό το είδος αποκλειστικής φροντίδας επιβάλει να μην αποχωριζόμαστε από τον φροντιστή μας αφού οι κύκλοι ταΐσματος και ύπνου απαιτούν διαρκή φροντίδα και παρουσία.

goneis se thermokoitida
Γονείς σε θερμοκοιτίδα

Τι μας δείχνει η εξέλιξη του ανθρώπου για τη φροντίδα των μωρών

Η βιολογική ομάδα αποκλειστικής φροντίδας των θηλαστικών στην οποία ανήκουμε υπολογίζεται πως υπάρχει τα τελευταία 40 εκατομμύρια χρόνια ενώ η κατηγορία των τροφοσυλλεκτών ως διακριτή στρατηγική επιβίωσης τα τελευταία 8 εκατομμύρια. Παρόλο που 10000 χρόνια πριν ξεκίνησε η καλλιέργεια και η οργανωμένη γεωργική δραστηριότητα, όπου το φαγητό καλλιεργούνταν αντί να συλλέγεται και τα ζώα εξημερώθηκαν αντί να κυνηγιούνται, μια βασική συνθήκη δεν άλλαξε και αυτή είναι ότι τα μωρά βρίσκονται πάντα μαζί και πάνω στον φροντιστή τους.

Γονείς σε θερμοκοιτίδα

Βέβαια τα τελευταία 100 χρόνια παρατηρούμε μια νέα συνθήκη όπου οι φροντιστές ενθαρρύνονται να αποχωρίζονται τα νεογέννητα τους, να τα τοποθετούν σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο, να ταΐζονται με πρόγραμμα και όχι με ανθρώπινο γάλα. Όλες αυτές οι νέες συνθήκες ερμηνεύονται από τους επιστήμονες ως καθοριστικές επεμβάσεις στην ανθρώπινη φυσική εξέλιξη και ειδικά στην διαδικασία της προσαρμογής.

Οι επιπτώσεις των πρακτικών αυτών στο μωρό

Παρόλα αυτά και ευτυχώς για το ανθρώπινο είδος κάποιοι ακόμα αντιστέκονται σε αυτή την παρέμβαση και δεν είναι άλλοι από τα νεογέννητα που βιώνουν τον αποχωρισμό από τη μητέρα ως μη αναμενόμενο, ως σοκ.

Αν το βρέφος εκτεθεί παραπάνω από 10 λεπτά τουλάχιστον σε οξύ στρες για να επανέρθει η ομοιόσταση ο οργανισμός εκκρίνει κορτιζόλη, που ονομάζεται και «ορμόνη διάσωσης», σε αυτό το σημείο μπορεί το βρέφος να σταματήσει να κλαίει και εμείς στον σύγχρονο πολιτισμό να πούμε πως του πέρασε, ενώ ενδοψυχικά και νευρολογικά συμβαίνει εντελώς το αντίθετο.

Γονείς σε θερμοκοιτίδα

Η μητρική μυρωδιά και η μητρική επαφή είναι ένας συνδυασμός που στέλνει το μήνυμα στο βρέφος πως το περιβάλλον είναι ασφαλές με αποτέλεσμα να πέφτουν γρήγορα τα επίπεδα αδρεναλίνης.

Ο Lasercrantz περιγράφει το στρες του να γεννιέσαι ως την ισχυρότερη δόση αδρεναλίνης που θα συναντήσουμε σε όλη μας την ζωή, αναφερόμενος ιδίως στον κολπικό τοκετό. Περιγράφει όμως αυτό το στρες ως θετικό και αναγκαίο για την ανθρώπινη ανάπτυξη, με μικρή χρονική διάρκεια που αμέσως μετά τον τοκετό ανακουφίζεται από τον φροντιστή, από την αγκαλιά της μητέρας. Όλη αυτή η διαδικασία παίρνει – σύμφωνα με τις έρευνες – περίπου 30 λεπτά από τη γέννηση με πρώτο τον εντοπισμό της θηλής και μετά του βλέμματος της μαμάς από το νεογέννητο.

Ζεστασιά, τροφή και καταφύγιο: αυτές ήταν και είναι οι βασικές ανάγκες μας

Ενώ το πρόωρο μωράκι έχει ακόμα μη ώριμη ανάπτυξη για να μπει σε όλη αυτή τη διαδικασία, δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος στον κόσμο για να είναι αλλού. Η μητρική αγκαλιά πρωτίστως ρυθμίζει και μετά συνδέει , πρώτα γίνεται μια ομπρέλα για το νεογέννητο, ένα καταφύγιο ζωής.

Για εμάς στην ενήλικη ζωή είναι ευδιάκριτο πότε μια απειλή πλησιάζει, για το νεογέννητο αυτό γίνεται αισθητό με την απουσία της μυρωδιάς της μητέρας, όπου ενεργοποιεί μια σειρά από νευρολογικές απαντήσεις.

Από την Καλλιόπη Κραμαστιώτη, Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχολόγος
kalli.kre@gmail.com
https://www.facebook.com/kalliopi.kremastioti.5