Απλώνω το χέρι μου

Σκέψεις και εικόνες που αναδύθηκαν με αφορμή το κάλεσμα για την Παγκόσμια Ημέρα Οικογένειας

Απλώνω το χέρι μου, για να περάσω απέναντι

Εκεί, στην περιοχή των αμέτρητων εκείνων προγόνων που έσπειραν την ιδέα της δικής μου ζωής

Εκεί, στην περιοχή που άνθρωποι ενώθηκαν κάτω από ένα κοινό όνομα, θετό ή επίθετο

Εκεί, που έμαθα εκατομμύρια χρόνια πως είναι η ασφάλειά μου μακριά από θηρία και απ’ τη μεγαλοσύνη της φύσης που θεός φάνταζε ανείπωτος

Οι άνθρωποί μου, οι γονείς μου, τα παιδιά μου, οι συγγενείς μου, οι γείτονές μου

Και μέσ’ απ’ την κτήση αυτή μπόρεσα να χτίσω μια ταυτότητα, μια εικόνα, ένα πρώτο χρώμα και μια πρώτη μελωδία

Απλώνω το χέρι μου, για να περάσω απέναντι

Διαβατήριο στον κόσμο, παιχνίδι μοίρας κι επιλογής

Εκεί μέσα, περπατώντας στα χνάρια των προγόνων, τους βρήκα όλους έναν προς έναν να κυλάνε μέσα μου, όπως το ίδιο μου το αίμα

Άκουσα τις ελπίδες και τους φόβους τους, τα όνειρα και τις ιστορίες τους, την ανελέητη λαχτάρα τους για τη ζωή, το βήμα το ασταθές προς τη δική τους αιωνιότητα

Και συνάντησα όλα τα “α” τα στερητικά τους, αποτυπώματα της ανάμνησής τους στην παλάμη μου

Και πύρωσα μέσα μου, όπως το ηφαίστειο που φωτιά αναβλύζει από της γης τα έγκατα

Και πόθησα φωτιά τέτοια να γεννήσω

Απλώνω το χέρι μου, για να περάσω απέναντι

Δική μου γενιά να ορίσω, δώρο στην ατέρμονη σκυτάλη του αίματός μου

Δίνω το χέρι μου

Και βρήκα φίλους

Και βρήκα συντρόφους

Και βρήκα παιδιά

Και βρήκα μάτια αδέσποτα στα μάτια να με κοιτάνε

Και βρήκα μοναχούς στους δρόμους μια ανάσα να ζητιανεύουν, απ’ τις κλεμμένες τους

Και βρήκα ανθρώπους να ζητάνε καταφύγια

Και βρήκα μουσική

Και ποιήματα υπομονετικά να περιμένουν να γραφούν

Και βρήκα σιωπή ιερή

Άπλωσα το χέρι μου

Με όνομα πατρός το χρόνο, μητρός τη δύναμη της ζωής και δικό μου επίθετο γενιάς το στίγμα που θα κουβαλάω μέχρι τη δική μου σκυτάλη απαλά στα χέρια πια να μην κρατώ

Και χώρεσα στη δική μου γενιά αυτό που Χώρο αναζητά να γεννηθεί και να υπάρξει

Και κάνω σπίτι μου μια ζωή που μέρα τη μέρα πιότερο θα με χωράει

Και γενιά μου κάθε ανάσα μικρή που θα διαλύει τις σκιές

Κι η ΟικοΓένεια του πόθου μου χωράει σα φυλαχτό τον κόσμο όλο

Εις τους αιώνες των αιώνων το ανθρώπινο κύμα θα ρέει μέσα μου

Αμήν