Πριν μερικές μέρες ένας μπαμπάς μου περιέγραψε ένα συμβάν κατά το οποίο η κόρη του είδε ένα αγοράκι με διαφορετικό χρώμα και είπε «Μπλιαχ!» και με ρώτησε τι μπορεί να κάνει ώστε το παιδί του να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα…

Ο όρος διαφορετικότητα πλέον έχει γίνει ευρέως γνωστός, τον ακούμε καθημερινά σε διαφημίσεις, σε καμπάνιες που προωθούν την ισότητα, σε καμπάνιες που προωθούν τα δικαιώματα των παιδιών. Τι γνωρίζουμε όμως για τη διαφορετικότητα; Την αποδεχόμαστε σαν όρο; Είμαστε έτοιμοι να έρθουμε αντιμέτωποι με το διαφορετικό; Αντιλαμβανόμαστε ότι και εμείς οι ίδιοι είμαστε διαφορετικοί; Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.

Ας δούμε τη διαφορετικότητα μέσα σε μια τάξη: Άλλα παιδιά είναι ψηλά, άλλα είναι πιο κοντά, αλλά είναι παχουλά, άλλα έχουν πιο σκούρο χρώμα, άλλα πιο ανοιχτό, άλλα παιδιά είναι χριστιανοί, άλλα είναι μουσουλμάνοι, άλλα έχουν μαθησιακές δυσκολίες, άλλα μαθαίνουν πιο γρήγορα, άλλα πιο αργά, άλλα μαθαίνουν με τον ακουστικό τρόπο, άλλα με τον οπτικό, άλλα παιδιά είναι ντροπαλά, άλλα είναι πολύ ανήσυχα και υπερκινητικά, άλλα έχουν δύο γονείς, άλλα έναν, άλλα έχουν κάποιο εκ γενετής σύνδρομο, άλλα είναι παιδιά μεταναστών, και άλλα παιδιά πλουσίων.

Το θαυμαστό είναι ότι αν μπεις μέσα σε μια τάξη νηπιαγωγείου θα παρατηρήσεις ότι αυτές οι διαφορές δεν είναι ορατές από ένα παιδί, ή καλύτερα είναι ορατές αλλά δεν το επηρεάζουν στο παιχνίδι ή στη φιλία. Στο παιδί αρκεί που ο άλλος άνθρωπος με τον οποίο συναναστρέφονται είναι «παιδί». Η πραγματικότητα αυτή αλλάζει όσο το παιδί μεγαλώνει, και αλλάζει λόγω των αντιλήψεων των ενηλίκων (γονέων, εκπαιδευτικών αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας). Οι αντιλήψεις προβάλλονται στα παιδιά και κατ’ επέκταση δημιουργούνται οι διακρίσεις.

Για να καταφέρει ένα παιδί να συνεχίσει να «μη βλέπει» τη διαφορετικότητα και να την αποδεχτεί κύριο ρόλο διαδραματίζουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί. Εμείς θα επικεντρωθούμε στους γονείς. Ο γονιός θα πρέπει αρχικά να βγει από την περιοχή ασφαλείας του, να έρθει σε επαφή ο ίδιος με το διαφορετικό, να το γνωρίσει και να το σεβαστεί. Οι γονείς αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά τους, επομένως αν οι ίδιοι αποδέχονται τη διαφορετικότητα, τότε θα την αποδεχτούν και τα παιδιά τους.

Τί μπορούν να κάνεις οι γονείς;

  • Να αγαπάνε το παιδί τους, όπως αυτό είναι.
  • Να ωθούν το παιδί τους να κοινωνικοποιηθεί με όλα τα παιδιά, χωρίς να το περιορίζουν.
  • Να βοηθήσουν το παιδί τους να γνωρίσει τους διαφορετικούς πολιτισμούς.
  • Μπορούν να επισκεφτούν μουσεία που φιλοξενούν ξένες κουλτούρες και πολιτισμούς.
  • Μπορούν να δοκιμάσουν φαγητά διαφορετικών χωρών.
  • Να κάνουν ταξίδια με το παιδί τους και να του δείξουν διαφορετικούς λαούς και κουλτούρες.
  • Να βοηθήσουν το παιδί να μάθει για τη δική του προέλευση και την ιστορία της οικογένειας του.
  • Να μιλήσουν στο παιδί για τις διαφορές που υπάρχουν, ακόμα και μέσα στην οικογένεια τους (εμφάνιση, ενδιαφέροντα, ανάγκες κτλ)
  • Να το ενθαρρύνουν να μιλήσει για κάτι «διαφορετικό» με το οποίο ήρθαν σε επαφή, πχ. Άτομο με αναπηρία.
  • Θα πρέπει οι γονείς να σχολιάζουν και να μην αφήνουν να περνάει αδιάφορα ένα σχόλιο ή μια σκέψη που εξέφρασε το παιδί σε σχέση με τη διαφορετικότητα.
  • Να παροτρύνουν το παιδί να αναγνωρίζει τις διαφορές και να τις σέβεται.
  • Να διαβάσουν σχετικές ιστορίες και να δουν σχετικές ταινίες.
  • Να παίρνουν παιχνίδια που να βοηθούν στην αποδοχή της διαφορετικότητας (π.χ. κούκλες με διαφορετικό χρώμα δέρματος).

Σημαντικό είναι οι γονείς ανάλογα με την ηλικία του παιδιού να μην κρύβουν την αλήθεια από τα παιδιά τους. Να τους μιλούν με απλά λόγια για όλες τις «διαφορές» που παρατηρούν τα παιδιά και να τους εξηγούν που οφείλονται. Καλό θα είναι για παράδειγμα να τους εξηγήσουν τις συνθήκες που ανάγκασαν παιδιά από άλλες χώρες να έρθουν στη χώρα μας.

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

0-3 ετών

  • Χορεύουν οι καμηλοπαρδάλεις; Των Τζιλ Αντρέ και Γκυ Πάρκερ Ρις, Εκδόσεις Πατάκη

       4-7 ετών

  • Μήλα γύρω-γύρω στη μέση πορτοκάλι, Του Γιώργου Σακελλαρίδη, Εκδόσεις Μεταίχμιο
  • Η πασχαλίτσα με τη μια κουκίδα, του Ευγένιου Τριβιζά, εκδόσεις Ψυχογιός
  • Η μαύρη πεταλούδα, της Έρης Ρίτσου, εκδόσεις Κέδρος
  • Ένα αλλιώτικο αδερφάκι, του Φίλιππου Μανδηλαρά, εκδόσεις Πατάκη
  • Τα παιδιά του κόσμου, της Μόιρας Μπάτερφίλντ, εκδόσεις Ψυχογιός

       8-11 ετών

  • Ένα ψάρι που το έλεγαβ Ορφώ, του Φίλιππου Μανδηλαρά, εκδόσεις Πατάκη
  • Χωρίς παπούτσια, της Κατερίνας Ανωγιαννάκη, εκδόσεις Μεταίχμιο
  • Τριγωνοωαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ποτέ…ΑΧΙΝΟ!, του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, Εκδόσεις Πατάκη
  • Ένα λιοντάρι στο Παρίσι, της Beatrice Aleniaga, εκδόσεις Κόκκινο
Ελισάβετ Μπέντη

Ελισάβετ Μπέντη

Νηπιαγωγός, Ειδική Παιδαγωγός

Με πτυχίο του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας και πτυχίο επιπέδου 5 στην Εργοθεραπεία. Εμπλουτίζει συνεχώς τις γνώσεις και τις δεξιότητες της στον τομέα της Εκπαίδευσης, συμμετέχοντας σε σεμινάρια, συνέδρια και εξειδικεύσεις!

Διαβάστε περισσότερα