


Καταρχάς είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσεις εάν το να κάνεις δεύτερο παιδί είναι κάτι που θέλεις ή όχι. Πολλές γυναίκες λένε ότι θέλουν να χαρίσουν ένα αδερφάκι στο παιδί τους και αισθάνονται ενοχές που δεν τα καταφέρνουν. Κάποιοι επειδή έχουν πολύ καλές σχέσεις με τα αδέρφια τους, θέλουν οπωσδήποτε και το δικό τους παιδί να ζήσει μια τέτοια σχέση. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο να συμβεί. Πόσα αδέρφια γνωρίζετε που έχουν αδιάφορες σχέσεις ή και δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους; Για σκεφτείτε το…
Κάποιοι άλλοι προβάλουν το δικό τους φόβο για μοναξιά στο ότι δεν θέλουν το παιδί τους να είναι μόνο του. Πόσοι τρόποι υπάρχουν άραγε για να διασφαλιστεί η κοινωνικοποίηση, η συλλογικότητα, η ασφάλεια της ένταξης και την έννοια του Ανήκειν και του μοιράσματος, πέραν της αδελφικής σχέσης;
Αυτά τα ‘πρέπει’ δημιουργούν μεγάλη πίεση, περιοριστικά ‘κουτιά’,που μεγαλώσαμε με αυτά και ίσως τελικά αν τα εντοπίσουμε, και τα εξετάσουμε με μεγαλύτερη ευελιξία, δεν είναι απαραίτητο να μας εκφράζουν σήμερα.
Όταν το πρώτο σας παιδί σας λέει ότι θέλει ένα δεύτερο αδερφάκι, είναι σημαντικό να αντιμετωπίσετε την αντίδρασή του με αγάπη και κατανόηση.
Υπάρχει μια συμπεριφορά και συγκεκριμένη πρόθεση πίσω από τη συμπεριφορά. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να κάνεις μια συζήτηση με το παιδί για την πρόθεση που κρύβεται πίσω από την ερώτηση. Είναι απορρόφηση από το περιβάλλον; Εχει εντοπίσει αυτό το πλαίσιο σε μια φιλική οικογένεια; Είναι μια επιθυμία για παρέα;
H Ελλη Παπαδοπούλου, που μας μιλάει για το θέμα, είναι Ψυχολόγος (BSc), με μεταπτυχιακές σπουδές ΜΒΑ & πιστοποιημένη NLP Global Trainer & Coach, Μeta-Trauma & PTSD Trainer & Consultant. Έχει εξειδίκευση στη Γονιμότητα, την Υπογονιμότητα και την Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή.

Ψυχολόγος, Συμβουλευτική Διευρυμένης Γονεϊκότητας, Γονιμότητας και Μετα-τραυματικής Ανάπτυξης