Μάνα, Μητέρα, Γη.

Από την αρχαία ελληνική μυθολογία και τη θεά μάνα Γαία, μέχρι το σύνθημά της Αμερικανίδας ακτιβίστριας που ενέπνευσε την παγκόσμια μέρα της μητέρας «η μητέρα είναι το πρόσωπο που έχει κάνει τα περισσότερα για τον καθένα, από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο».

 Το πιο συμβολοποιημενο αρχέτυπο, η Πηγή, η Βάση, η Εκκίνηση.

Ό,τι έχουμε εσωτερικεύσει για τη Σύνδεση, τη Σχέση, την Ύπαρξή μας.

Έξω και πέρα από τα σύμβολα, Μητέρα είναι να προσπαθείς να μείνεις έγκυος και να μην μπορείς. Να χάνεις το παιδί σου πριν το αντικρύσεις ή και λίγο μετά. Να μην θέλεις να θυμάσαι πως έγινε αυτή η σύλληψη. Ναι, Μητέρα είναι.

Μητέρα είναι να έχεις επιλόχειο κατάθλιψη και να μην θέλεις να αντικρύσεις το παιδί σου. Μητέρα είναι τα δάκρυα και τα baby blues και όλη η αίσθηση του «δεν καταφέρνω τίποτα» και «είμαι ό,τι χειρότερο μπορούσε να τύχει στο παιδί μου». Όλο το κατακρεουργημένο ένστικτο απέναντι στο δάκτυλο της κοινωνίας που προστάζει «πρέπει να είσαι καλή μάνα».

Μητέρα είναι οι πληγωμένες θηλες, το γάλα που της στέρεψαν από το στήθος, ένα κορμί κομμένο και ραμμένο, στη μέση, από κάτω, στην καρδιά ραμμένο μέχρι μέσα βαθιά… Ένα κορμί θυσιασμένο στον βωμό ενός συστήματος που έπαψε πια να αναζητά, να τιμά και να αγαπά την Μητέρα.

Μάνα, Μητερα, Γη.

Η Θερμοκοιτίδα της ίδιας της Ζωής.

Αυτή που κουβαλάει τον Σπόρο.

Αυτή που Τρέφει και Θρέφει.

Αυτή που γεννάει, αυτή που υιοθετεί, αυτή που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της, κι αυτός που μεγαλώνει μόνος του τα παιδιά του πάλι Μητέρα είναι.

Ό,τι δημιουργεί, ό,τι χτιζει, ό,τι δίνει χώρο και χρόνο από τη ζωή του, αυτό είναι η Μητέρα.

Το να επιστρέφεις στον Λαβύρινθο που μπήκες χωρίς να ξέρεις τι θα συναντήσεις μπροστά σου και ολάκερες Πύλες να περνάς μία προς μία, αυτό είναι η Μητέρα.

Κι έτσι περνάει η σοφία από το ένα κύτταρο στο άλλο, και όλοι μέσα μας έχουμε από αυτόν τον πρώτο Σπόρο που κουβαλάει όλη τη Γνώση για τη ζωή. Τη Γνώση πως μετά την Απελπισία θα βρεις την Πύλη της Μεγαλης Ελπίδας. Πως θα την αναγνωριζες αλλιώς; Πως θα έβρισκες την πύλη της Απόλυτης Παράδοσης και της Απελευθέρωσης αν δεν πέρναγες από αυτήν του Φόβου και του Ιερού Τρόμου;

Γιατί κάθε Σύμβολο για να καταλήξει να γίνει Σύμβολο, έχει θυσιάσει κάτι από την ελαφρότητα του. Και είναι τότε, όταν συμβολοποιείται και εσωτερικεύεται που αποκτά ξανά αυτή την ελαφρότητα και τη σοφία του να είναι απλά αυτό που είναι.

Και έτσι κάπως γίνεται Μητέρα να είναι η πρώτη εκείνη μυρωδιά που κρατιέται στις άκρες της ανάσας της, η δροσιά του παγωτού το καλοκαίρι, η κουβέρτα τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες… Η παρουσία που γεμίζει ταυτόχρονα όλες τις αισθήσεις του βρέφους που ήρθε στον κόσμο. Ο γνώριμος ήχος της φωνής που το κάνει να στρέφει το κεφάλι του προς το μέρος της, ο ήχος της καρδιάς που το ηρεμεί, το μπλουζάκι δίπλα από το σημείο που κοιμάται, το γάλα που στάζει στην καρδιά του, η αγκαλιά στα σπλάχνα που λίγο πριν φωλιαζε ολάκερο.

Μάνα και μάννα.

Η απάντηση στις ερωτήσεις σου και όλες οι ερωτήσεις μαζεμένες, το νερό και η φωτιά στα συναισθήματα σου, το Σπίτι στο οποίο θέλεις να Επιστρέφεις ή το Σπίτι που χρειάζεται να Χτίσεις.

Φωτεινή – Μητέρα 6 χρόνια

Φωτεινή Μελετάκη

Φωτεινή Μελετάκη

Βοηθός Μητρότητας, Εισηγήτρια Περιγεννητικής Γιόγκα, Εκπαιδεύτρια Γονέων, Πιστοποιημένη Attached at the Heart™

Εκπαίδευση Bachelor: Διεθνών Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2007 Εκπαιδευμένη από τον Σύλλογο Βοηθό Μητρότητας Ελλάδας (Greek Doula Assocciation),2016-2017 Εισηγήτρια Περιγεννητικής και Μεταγεννητικής Yoga απο το...

Διαβάστε περισσότερα