Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων στην Ελλάδα

Τα εγκλήματα κατά των ζώων δεν έχουν ούτε τέλος ούτε έλεος. Αντιθέτως οι δολοφόνοι πολλαπλασιάζονται και η ευστροφία τους ολοένα και δουλεύει με γοργούς ρυθμούς στην επινόηση της επόμενης σφαγής του άμαχου πληθυσμού. Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων είναι γεγονός. Μια σύντομη βόλτα στο διαδίκτυο και αντιλαμβάνεσαι σε πόσο επικίνδυνο κόσμο ζούμε όπου το πιο τραγικό όλων είναι η αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζει μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού όλη αυτή την αθλιότητα που βιώνουν τα ζώα. Κηδεμονευόμενα και μη.

Η σημερινή ελληνική οικογένεια έχει εντάξει στην καθημερινότητά της και ένα κατοικίδιο ζώο.

Λίγο η αποξένωση, λίγο η «μόδα», λίγο η φιλοζωική ενημέρωση, έχουν οδηγήσει σε πολλές υιοθεσίες και «αγορές» ζώων δυστυχώς πολύ συχνά από παράνομες γέννες. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πάρα πολλά κηδεμονευόμενα τα οποία πολύ συχνά ζουν χειρότερα από τα ακηδεμόνευτα πλάσματα, καθώς δεν γνωρίζουμε αλήθεια πόσα από αυτά βασανίζονται, όταν κλείνουν οι πόρτες και τα παντζούρια του σπιτιού τους. Γνωρίζουμε άραγε πόσοι είναι οι «κηδεμόνες» σκύλων που ασκούν βία, ενώ ισχυρίζονται ότι με αγάπη τους εκπαιδεύουν;

Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων στην Ελλάδα

Καθώς οι νόμοι απαγορεύουν τη χρήση πνιχτών και ηλεκτρικών κολάρων, τα οποία και αναγνωρίζουν ως μέσα βίας, αλλά επιτρέπουν την πώλησή τους. Ενώ με μια απλή κτηνιατρική βεβαίωση ότι ο πνίχτης δεν προκάλεσε πόνο στο ζώο, πολύ εύκολα γλιτώνεις την όποια δικαστική διαμάχη. Οι βίαιοι εκπαιδευτές που τα συστήνουν ανεπιφύλακτα ως εκπαιδευτικά μέσα πληθαίνουν επικίνδυνα και ξεφυτρώνουν από παντού. Πληρώνονται από απάνθρωπους «κηδεμόνες» που συναινούν σε ένα έγκλημα ενάντια στο ζώο τους που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια τους.

Και αν υπολογίσεις σε αυτούς και εκείνους που εκπαιδεύουν και με «λιχουδιά» και με «πνίχτη» είναι πράγματι πάρα πολλοί όλοι εκείνοι που έχουν μείνει ακόμη σε πρακτικές «δείξε ποιος είναι το αφεντικό στον σκύλο σου»! Γνωρίζουμε άραγε πόσοι πληρώνουν «εκπαιδευτές» δολοφόνους για να εκπαιδεύσουν ζώα πραγματικά επικίνδυνα για την ίδια την οικογένεια, για τα ζώα που θα συναντήσουν στον δρόμο τους ή για τους ανθρώπους που πρόκειται να έρθουν σε επαφή; Γνωρίζουμε άραγε πως οι περισσότεροι σκύλοι που έχουν δαγκώσει έχουν περάσει από εκπαίδευση βίας;

ΤΙ συμβαίνει όταν έρχεται ένα κατοικίδιο στο σπίτι;

Όταν φέρνεις έναν σκύλο στο σπίτι η μία και πιθανότερη προοπτική είναι να φάει τα παπούτσια σου ή τον καναπέ, να ξεσηκώσει όλη τη γειτονιά από τα ουρλιαχτά του που θα προκληθούν από το στρες αποχωρισμού, να φάει από τα σκουπίδια σου ή να σου διαλύσει όλο το σπίτι, αφού πρώτα κατουρήσει παντού! Γιατί άλλωστε να φερθεί διαφορετικά; Ειδικά αν είναι ενήλικος σκύλος και έχει ζήσει στον δρόμο ή σε ένα κλουβί φυλακισμένος, γιατί να πρέπει να γνωρίζει το πώς θα συμπεριφερθεί μέσα σε ένα σπίτι; Γιατί να κατανοεί τη γλώσσα μας, όταν εμείς δεν του την έχουμε μάθει;

Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων στην Ελλάδα

Η κακοποίηση και εγκατάλειψη ζώων

Ξέρετε αλήθεια πόσοι σκύλοι κηδεμονευόμενοι έχουν ευθανατωθεί, γιατί γέρασαν και δεν μπορούσε ο «κηδεμόνας» τους να τους φροντίσει; Ή γιατί αρρώστησαν και δεν ήθελε ο «κηδεμόνας» τους να τους περιθάλψει; Και ξέρετε πόσα ζώα βασανίστηκαν μέχρι τελικής πτώσεως, γιατί οι «κηδεμόνες» τους δεν ήθελαν να σκεφθούν την ευθανασία ως έναν αξιοπρεπή θάνατο; Πόσοι κηδεμονευόμενοι σκύλοι πέθαναν και πετάχτηκαν σε κάδους σκουπιδιών; Πόσοι σκύλοι ή γάτες πετάχτηκαν πάνω σε έναν οικογενειακό καβγά από το μπαλκόνι;

Ξέρετε αλήθεια πόσοι σκύλοι έχουν κακοποιηθεί ή ακόμη και βιαστεί, όταν κλείνει η πόρτα ενός σπιτιού; Και ξέρετε αλήθεια πόσοι σκύλοι, γάτες, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια έχουν μπει στο αυτοκίνητο για την τελευταία τους βόλτα; Που εγκαταλείφθηκαν σε βουνά και ερημιές για να μη βρουν τον δρόμο να γυρίσουν ποτέ πίσω; Πόσοι σκύλοι μεγαλύτεροι από 15 ετών εγκαταλείπονται συνεχώς από τους «κηδεμόνες» τους; Πόσοι σκύλοι δεσποζόμενοι ζουν αποστεωμένοι και αφυδατωμένοι και ζουν πάνω στις ακαθαρσίες τους σε ταράτσες και μπαλκόνια; Πόσοι κηδεμονευόμενοι σκύλοι και γάτες βρίσκονται σε χέρια συλλεκτών ζώων που επιμένουν πως χαρίζουν στα ζώα τους ευζωία; Αλλά και πόσα κηδεμονευόμενα δεν έχουν δεχτεί ποτές στη ζωή τους ιατρική περίθαλψη και σιτίζονται καθημερινά από τα αποφάγια του μεσημεριανού οικογενειακού γεύματος;

Ξέρετε αλήθεια πόσοι «άνθρωποι» κυκλοφορούν ανάμεσά μας που με την πρώτη ευκαιρία θα βάλουν φωτιά σε γάτες, θα κλείσουν τα κουτάβια που γέννησε η σκύλα τους στο τσουβάλι, θα δέσουν μια πέτρα στον λαιμό του σκύλου τους και θα τον πετάξουν στο ποτάμι, θα παρατήσουν τον ανάπηρο σκύλο τους στην πρώτη πλατεία που θα βρουν, θα μαχαιρώσουν, θα πυροβολήσουν, θα φολιάσουν, θα χτυπήσουν μέχρι θανάτου ένα ζώο στη ζωή τους; Ξέρετε αλήθεια πόσοι στην καλύτερη περίπτωση θα τους αλυσοδέσουν στην αυλή τους παρέχοντάς τους μονάχα τροφή και νερό;

Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων στην Ελλάδα

Πόσοι θα τους κλειδώσουν στην αυλή ή μέσα στο σπίτι δίχως φαγητό και νερό και θα μεταναστεύσουν σε άλλη χώρα; Πόσοι κηδεμόνες σκύλων και γάτων θα πεθάνουν και οι συγγενείς τους την ίδια μέρα θα πετάξουν τα ζώα στον δρόμο; Πόσοι γείτονες υπάρχουν που ακούνε ουρλιαχτά από ξυλοδαρμούς ή βιασμούς σκύλων από τους «κηδεμόνες» τους, σιωπούν, λένε πως είναι απλά ένα ζώο και αλλάζουν πλευρό. Και όταν μαθαίνουν πως βιάστηκε ή δολοφονήθηκε το παιδί της ίδιας οικογένειας τότε εξαγριώνονται και θέλουν να αυτοδικήσουν.

Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων

Όλα αυτά δεν αποτελούν σενάρια ταινίας επιστημονικής φαντασίας, αλλά τη θλιβερή ελληνική πραγματικότητα και κάπως έτσι φτάσαμε σ’ ένα σημείο πλέον, το πιο σοκαριστικό, όπου τίποτα πια όλους εμάς που ματώνουμε ψυχικά και οικονομικά για αυτά τα πλάσματα να μη μας σοκάρει…

Όταν πάω να γράψω κάθε φορά για τα ακηδεμόνευτα και τα κηδεμονευόμενα πλάσματα, δεν ξέρω αλήθεια με ποια κατηγορία «φιλόζωων» να πρωτοασχοληθώ. Όλα αυτά τα θλιμμένα μάτια κρύβουν μέσα τους μια πονεμένη ιστορία. Και το συναίσθημα πάντα της εγκατάλειψης. «Εγκαταλείπω»: Αφήνω κάτι/κάποιον σ’ ένα σημείο, ώστε να μη χρειάζεται να φροντίζω πια γι’ αυτό. Επομένως παρατάω από πάνω μου την ευθύνη. Ξέρετε πόσα κηδεμονευόμενα ζώα ζουν εγκαταλειμμένα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι; Που ζουν με «κηδεμόνες» που δεν γυρίζουν καν να τα κοιτάξουν πνιγμένοι από την καθημερινότητά τους και τα προβλήματά τους;

Η ανεύθυνη κηδεμονία κατοικιδίων ζώων στην Ελλάδα

Ακηδεμόνευτα και κηδεμονευόμενα λοιπόν σε μια χώρα όπου Υπουργοί και άνθρωποι σε καίριες θέσεις θα φωτογραφηθούν μπροστά σε σκοτωμένους καρχαρίες και μεγαλοκυρίες θα ποζάρουν φορώντας πάνω τους μια ακόμη δύστυχη αλεπού ή άτυχα μινκ που θυσιάστηκαν για να ζεστάνουν κρύες καρδιές και τίποτα άλλο ικανοποιώντας τη ματαιοδοξία σε αυτού του είδους τους κύκλους «ανθρώπων». Σε μια χώρα όπου οι κυνηγοί θα «αλωνίζουν» σκοτώνοντας ανενόχλητοι κάθε είδος ζώου που κινείται και θα απειλούν όλους εμάς να σταματήσουμε τον αγώνα εναντίον τους για να μην έχουμε το ίδιο τέλος με τον άμαχο πληθυσμό που τόσο συχνά αφανίζουν.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά

Από την άλλη πολλοί «φιλόζωοι» που τα γνωρίζουν όλα. Και δεν δέχονται κριτική στον τρόπο ζωής τους. Βρίζουν και καταριούνται. Και μισούν όποιο είδος δεν είναι τετράποδο. Κυκλοφορούν με τα ζώα τους ελεύθερα, αφήνουν τις ακαθαρσίες τους να τις πατήσει ο επόμενος ή να γίνουν λίπασμα, τα φυλακίζουν σε μπαλκόνια και αυλές, σε κλουβιά, τα εκπαιδεύουν με βία, μαλώνουν ανελέητα και ασταμάτητα μεταξύ τους για το πόσα ζώα έσωσε ο καθένας τους και κρίνουν τον χαρακτήρα κάποιου ανάλογα με το πόσα ζώα σώζει.

Και αν δεν τα «ποστάρει» στο διαδίκτυο, δεν έχει σώσει, άρα η ζωή του έχει μηδενική αξία, «ντροπή» για το φιλοζωικό κίνημα. «Φιλόζωοι» που είναι ενάντια στη στείρωση, καθώς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να επεμβαίνουμε στη φύση και ζευγαρώνουν τα ζώα τους μέσα στα σπίτια τους, πουλώντας τα μετά μισοτιμής ως ζώα που πλησιάζουν πολύ σε «καθαρόαιμα».

Παιδί και Σκύλος: Μία σχέση εντός και εκτός

«Φιλόζωοι» που σκοτώνονται μεταξύ τους για να υιοθετήσουν οποιοδήποτε καθαρόαιμο «βγαίνει» προς υιοθεσία, αγνοώντας οποιοδήποτε άλλο πλάσμα έχει ανάγκη από ένα σπίτι έστω και για λίγες μέρες φιλοξενίας επί πληρωμή.

«Φιλόζωοι» που ουρλιάζουν για την ευζωία των σκύλων και των γάτων, βγαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν και την ίδια στιγμή στην καλύτερη περίπτωση ταΐζουν τα ψάρια στο ενυδρείο τους ή αλλάζουν το νερό από την μπανιέρα που έχουν στο καναρίνι τους ή στον παπαγάλο τους στο κλουβί! Ή βγαίνουν selfie με φυλακισμένα ζώα σε ζωολογικούς κήπους.

Θυμώνω…

Θυμώνω με τον τσαμπουκά, θυμώνω με τη μαγκιά, θυμώνω και οργίζομαι με τον καθένα που δρα απάνθρωπα και εξευτελιστικά για την κάθε ψυχή. Και τρομάζω για το πόσοι τελικά είναι οι μισάνθρωποι γύρω μου. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να βάλει ένα κατοικίδιο στη ζωή του. Όταν όμως αποφασίσει να προβεί σε μια τόσο σημαντική πράξη αγάπης, οφείλει να σταθεί αντάξιος της, χαρίζοντας στο κατοικίδιό του τη ζωή που του αξίζει.

Όλη αυτή η απανθρωπιά απέναντι στα ζώα με θλίβει αρχικά και έπειτα με οδηγεί σ’ ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Πως όλα μας τα ψυχολογικά προβλήματα τα πληρώνουν τα κατοικίδια μας καθώς συχνά είναι το παιδί που δεν «έδεσε» ένας γονιός κοντά του, ο/η σύντροφος που δεν κατάφερε να κρατήσει, η κοινωνική αποδοχή που ποτέ δεν κέρδισε. Είναι το αντικείμενο επιβολής της δύναμής του.

Κάθε μέρα εξαθλιώνονται από την πείνα και τις ασθένειες κηδεμονευόμενα ζώα

Γιατί είχαν την ατυχία να αγαπήσουν τον λάθος άνθρωπο και γιατί ήθελαν ένα σπίτι και ένα πιάτο φαγητό. Τι ζήτησαν… Και την ίδια στιγμή αντικρίζεις άστεγους να ζουν στον δρόμο και μέσα στα αυτοκίνητά τους και να μην τρώνε οι ίδιοι για να ταΐσουν τα ζώα τους. Που έμειναν χωρίς δουλειά, χωρίς στέγη, χωρίς φαγητό και νερό, μα δεν τα παράτησαν! Έμειναν μια γροθιά να παλεύουν μαζί για το αυτονόητο για πολλούς από εμάς.

Αναρωτιέμαι εν τέλει τους άστεγους και τις οικογένειες σε μεγάλη ανάγκη τους φροντίζουν όσοι κατηγορούν εκείνους που νοιάζονται μόνο για τα ζώα σε εποχές που ο κόσμος πεινάει; Κάνουν τον ίδιο αγώνα για αυτούς; Ανοίγουν τα σπίτια και τις αγκαλιές τους; Τους χαρίζουν έστω μια φορά φαγητό, λίγα ρούχα και λίγες κουβέρτες να ζεσταθούν; Έχω δει εθελοντές και φιλοζωικά σωματεία να συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης για ανθρώπους και δεν είδα φιλανθρωπικό σωματείο να οργανώνει σχεδόν ουδέποτε καμία δράση για τα ακηδεμόνευτα ζώα. Ποιός είναι λοιπόν περισσότερο φιλάνθρωπος τελικά;

Οι εποχές άλλαξαν και το φιλοζωικό κίνημα ενωμένο βαδίζει σε μια νέα εποχή όπου ακόμα και οι εκφράσεις όπως «είσαι γαϊδούρι, είσαι βόδι, μα τι ζώον!», δεν μένουν πλέον στο απυρόβλητο, γιατί δεν φταίνε σε τίποτα αυτά τα τόσο καλόβολα ζώα.

Τα ζώα θα παραμένουν πάντα η ανώτερη μορφή πάνω στον πλανήτη.

Που ξέρουν να αγαπούν άδολα και παντοτινά και ξέρουν να συγχωρούν, όπως ποτέ εμείς οι άνθρωποι δεν θα μάθουμε. Καμιά φορά με τρομάζει η ψυχοσύνθεση του σκύλου, όταν σκέφτομαι πως αν ο ίδιος ο εγκληματίας που το πέταξε από το μπαλκόνι κατέβει μετά να το περιμαζέψει, εκείνο θα τον γλύψει, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης που το έσωσε. Σκεφτείτε μόνο πόσο καιρό περιμένουν στο σημείο εκεί που τα παράτησαν εκείνον που τα άφησε! Πόσα έχουμε να μάθουμε ακόμη από τα ζώα! Ο μέσος όρος ζωής ενός ακηδεμόνευτου ζώου ανέρχεται σε 1,5 με 2 χρόνια. Η ζωή ενός κηδεμονευόμενου ζώου φτάνει ακόμα και τα 18 χρόνια. Δηλαδή ο άνθρωπος του, που το εγκαταλείπει του στερεί πάνω από δεκαπέντε χρόνια ζωής. Του στερεί δηλαδή το αναφαίρετο δικαίωμα να ζήσει…

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των ακηδεμόνευτων πεθαίνει κάθε χρόνο από αιτίες που σχετίζονται με τον άνθρωπο, ενώ περισσότερα από τα μισά πέφτουν θύματα κακοποίησης. Αυτά τα υπέροχα «αλητάκια» του δρόμου με το σπινθηροβόλο βλέμμα, αναγκάζονται να δίνουν καθημερινό αγώνα για να επιβιώσουν επειδή ο άνθρωπός τους τα εγκατέλειψε. Εκείνα δεν θα τον εγκατέλειπαν ποτέ! Πείνα, αφυδάτωση, αρρώστιες, εξαθλίωση, εξευτελισμός, κρύο, βροχή, φὀλες, αυτοκίνητα, πυροβολισμοί, πετροπόλεμοι, ανελέητο ξύλο. Αν το εγκατέλειψες, αυτά του χάρισες! Ούτε καν έναν αξιοπρεπή θάνατο.

Οι εποχές αλλάζουν

Είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τον λήθαργό μας και να κατανοήσουμε πως τα πνευμόνια δεν ανασαίνουν πίσω από τα κάγκελα των κυνοκομείων-Νταχάου, η ψυχή δεν ανασαίνει στην κόλαση του δρόμου και ο προορισμός των ζώων δεν είναι η ιδρυματοποίησή τους ακόμη και σε καταφύγια πρότυπα. Αλλά η αρμονική συμβίωσή τους με τον άνθρωπο σε μια ζωή που τους αξίζει. Οι εποχές αλλάζουν και η ώρα να αδειάσουμε όλα τα κλουβιά ολοένα και πλησιάζει. Και στις ψυχές που θα πάρουμε αγκαλιά για να τους χαρίσουμε αυτή τη δεύτερη ευκαιρία στη ζωή που βάναυσα θέλησαν να τελειώσουν άλλοι, θα τους κρατάμε το χέρι για εκείνο το «πάντα» των ζώων και θα είμαστε εκείνοι που θα τα κρατάμε αγκαλιά, όταν έρθει αυτή η δύσκολη για όλους του αποχωρισμού ώρα. Αυτό σημαίνει ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ και τίποτα άλλο.

Παγκόσμια Ημέρα Γης /Φιλοζωία – Ενσυναίσθηση απέναντι σε όλα τα έμβια όντα