Πόσες φορές αναρωτιόμαστε ποια είναι η σωστή ανταπόκριση στο κλάμα του μωρού μας;
Ένας διάλογος που φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της επικοινωνίας των βρεφών με τον γονιό και δίνει το επιστημονικό πλαίσιο πίσω από την πολυσημία του κλάματος και της επιρροής του σε ασφαλείς ή μη συναισθηματικούς δεσμούς.
Ένας διάλογος ανάμεσα στην Ελένη Κοντογιάννη & τη Μαριάννα Αντωνακάκη που φωτίζει μία από τις πιο μπερδεμένες και παρεξηγημένες πλευρές της γονεϊκότητας… αυτή της ανταπόκρισης!
Όταν γινόμαστε νέοι γονείς τα συναισθήματα που μας δημιουργεί ο ερχομός του μωρού είναι πρωτόγνωρα. Κανείς στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για αυτό που πρόκειται να συμβεί και να βιώσουμε. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα: χαράς, συγκίνησης, κούρασης και αρκετές φορές αγωνίας για το άγνωστο. Ένα μικρό πλάσμα γεννιέται και είναι απόλυτα εξαρτημένο από εμάς και φυσικά δεν μπορεί να μας επικοινωνήσει τι χρειάζεται.
Με το άκουσμα του πρώτου κλάματος πολλές φορές αγχωνόμαστε με το τι πρέπει να κάνουμε και αν αυτό που κάνουμε τελικά είναι το σωστό. Όλα αυτά σε συνδυασμό και με μια έντονη κοινωνική ανάγκη που μας έχει ‘’φορεθεί’ να γίνουν τα παιδιά μας από μικρή ηλικία ανεξάρτητα και να μην τα κακομάθουμε μας έχουν οδηγήσει στο να αναρωτιόμαστε συνεχώς τι είναι τελικά αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, να ανταποκρινόμαστε άμεσα και με ποιον τρόπο;
Μαριάννα: Ξεκινώντας από τα δικά μας… Θυμόμαστε κι οι δύο πώς ήταν όταν ήμασταν εμείς νεογέννητες μαμάδες, έτσι δεν είναι; Και το πιο βασικό είναι πως πολλοί γονείς ακόμη και στη δική μας γενιά αγνοούν τον επιστημονικό συσχετισμό ανάμεσα στη σύνδεσή τους με το μωρό τους με τη δημιουργία ασφαλούς ή μη συναισθηματικού δεσμού, που είναι και ο θεμέλιος λίθος για τη σωματική, διανοητική, συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξή του στη ζωή… Εσύ θα μας τα πεις αυτά Έλενα που είναι η ειδικότητά σου.
Έλενα: Η φύση γνώριζε. Οι γονείς κι οι επιστήμονες δεν γνώριζαν από πάντα τον συναισθηματικό δεσμό των ανθρώπων αλλά αναγνώριζαν τη σύνδεση η οποία εμφανίζεται στα άλλα θηλαστικά αμέσως μετά τη γέννα. Το μωρό που γεννιόταν χρειαζόταν σύνδεση με τη μητέρα για να επιβιώσει και την επικοινωνούσε μέσω του κλάματος. Τα περισσότερα θηλαστικά μένουν αρκετό χρόνο κοντά στις μητέρες τους. Ο άνθρωπος σε σχέση με τα άλλα θηλαστικά γεννιέται πιο υποανάπτυκτος, αφού όταν γεννιέται έχει αναπτύξει μόλις το 25% του εγκεφάλου του, γι’ αυτό και χρειάζεται και περισσότερο χρόνο προσκόλλησης στον κύριο φροντιστή του.
Η θεωρία του συναισθηματικού δεσμού: Η θεωρία της προσκόλλησης (attachment theory) δημιουργήθηκε από τον ψυχίατρο John Bowlby και την ψυχολόγο Mary Ainsworth.
Διάβασε τη συνέχεια στο e-Book…
