30'
Μια από τις πιο συχνές συζητήσεις που γίνονται σχετικά με τα παιδιά αφορούν τα όρια. Πότε ξεκινάμε να βάζουμε όρια, πως τα επικοινωνούμε, πως επηρεάζουν το χαρακτήρα και την συμπεριφορά του παιδιού. Τα όρια έχουν λάβει θετικό μα και αρνητικό πρόσημο και αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα όρια συνδέονται συχνά με συνέπειες, τιμωρίες, αυστηρότητα και τον αυταρχισμό.
Έχουν να κάνουν με την επιβίωση μας μέσα σε κοινωνικά σύνολα, έχουν να κάνουν με τον αυτοπροσδιορισμό μας. Έχουν να κάνουν με την ισορροπία. Από την άλλη υπάρχουν όρια που έχουν να κάνουν με την ασφάλειά μας, με τη σωματική μας ακεραιότητα και υγεία.
Ίσως γιατί αρχικά μπερδεύουμε τα όρια με τους κανόνες. Από την άλλη ίσως αυτό είναι ένα θέμα που συζητιέται πολύ έντονα στις μικρές ηλικίες γιατί ακριβώς στις μικρές ηλικίες τα συναισθήματα, οι εμπειρίες, οι ανάγκες εκφράζονται με πολύ έντονο τρόπο και από την άλλη οι ματαιώσεις, ο θυμός, οι απογοητεύσεις βιώνονται ιδιαίτερα δραματικά. Η πεποίθηση ότι τέτοιες αντιδράσεις δεν είναι φυσιολογικές και άρα αποδεκτές κάνουν τους γονείς να καταφεύγουν σε πιο αυταρχικές συμπεριφορές προκειμένου να οριοθετήσουν. Ας δούμε λοιπόν πως αυτό δεν είναι το ζητούμενο.
Η πρόοδος και η εξέλιξη επιστημών όπως οι νευροεπιστήμες σε συνδυασμό με τους διάφορους κλάδους ψυχολογίας μας έχουν δώσει στοιχεία για το πόσο σημαντική είναι η διαδικασία και όχι το άμεσο αποτέλεσμα. Πως βοηθώντας το παιδί να ανακαλύψει τα προσωπικά του όριο, ορίζοντας ένα σταθερό ασφαλές πλαίσιο, αναγνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας την γονεϊκή μας ευθύνη μπορούμε να καθοδηγήσουμε το παιδί στην αυτό-αναγνώριση, την αυτό-εκτίμηση και την αυτό-οριοθέτηση.
Απαγορεύσεις, συνέπειες, επιβραβεύσεις τιμωρίες. Θα δούμε μαζί τι από όλα αυτά λειτουργεί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Τι κινητοποιεί πραγματικά το παιδί. Πότε οι δικές μας παρεμβάσεις έχουν νόημα και μπορούν να σηματοδοτήσουν εξέλιξη.
Τέλος θα δούμε μαζί πόσο σημαντικό είναι το δικό μας παράδειγμα , ως πρότυπο για τα παιδιά, ως βίωμα στις μεταξύ σας αλληλεπιδράσεις, ως συναισθηματική ανατροφοδότηση μέσα από την σύνδεση και τον δεσμό που έχουμε αναπτύξει μαζί τους.
Η θετική διαπαιδαγώγηση μας δίνει τα στοιχεία και την κατεύθυνση για αυτή την ισορροπία που βασίζεται στο συναισθηματικό δεσμό και στην σύνδεση με τον γονέα.
Ο κάθε ένας επικοινωνεί τα δικά του όρια και τα όρια έχουν νόημα όταν προσφέρουν ισορροπία μέσα στις κοινωνικές ομάδες που βρισκόμαστε. Για το παιδί η πρώτη αυτή βαθμίδα είναι η στενή του οικογένεια, εκεί θα δει και βιώσει τη συμβίωση, την αλληλεπίδραση την ασφάλεια, την χαρά του να ανήκεις κάπου.
– Να φωτίσουμε τι είναι τα όρια και πως διαφέρουν από τους κανόνες
– Πότε ξεκινάμε να βάζουμε όρια, πόσα επίπεδα υπάρχουν σχετικά με τα όρια
– Να ανακαλύψουμε πότε τα όρια μας είναι βιώσιμα και ευεργετικά όταν επικοινωνούνται στα παιδιά
– Να μάθουμε τι πρεσβεύει η θετική διαπαιδαγώγηση και τις διαφορές με τις τιμωρίες, τις επιβραβεύσεις
– Να ανακαλύψουμε πως το παράδειγμά μας επηρεάζει τα παιδιά
Το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό υλικό βασίζεται στην επαγγελματική μου εμπειρία, την οποία έχω συλλέξει μέσα από συνεδρίες, σεμινάρια, ομιλίες και ομάδες που πραγματοποιώ. Για περισσότερα μπορείτε να επισκεφτείτε και το προφίλ μου στο Project Parenting, ώστε να δείτε τόσο την εκπαίδευση μου όσο και την επαγγελματική μου εμπειρία.
