Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι γονείς έχουν αλλάξει πολύ το ρόλο τους απέναντι στα παιδιά τους κι έχουν γίνει πιο δημοκρατικοί, πιο φιλικοί στη σχέση τους με αυτά. Οι αποστάσεις του παρελθόντος έχουν ευτυχώς εγκαταλειφθεί και οι γονείς κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, προκειμένου να ανακαλύψουν και να ενισχύσουν τις κλίσεις των παιδίων, να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες τους, να υποστηρίξουν την ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

Ωστόσο, αυτό που παρατηρείται είναι ότι σε όλη αυτή τη γονεϊκή προσπάθεια, συχνά οι ισορροπίες χάνονται και τα παιδιά υπερφορτώνονται από πολύ νωρίς με δραστηριότητες, εξωσχολικά μαθήματα, και λοιπές κατευθυνόμενες δράσεις, οι οποίες μειώνουν δραματικά το χρόνο των παιδιών και καταλήγουν να τα απομυζούν. Τα παιδιά δεν έχουν πια ούτε το χρόνο να βαρεθούν, γιατί η βαρεμάρα κατά περίεργο τρόπο έχει δαιμονοποιηθεί στις μέρες μας. Από την άλλη τα φορτώνουμε αυθαίρετα με γνώσεις που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία τους, γιατί επιθυμούμε να τους προσφέρουμε από νωρίς όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια.

Οι γονείς ζουν μέσα σε ένα μόνιμο άγχος να προλάβουν να αξιοποιηθεί δημιουργικά και γνωστικά κάθε λεπτό του χρόνου των παιδιών, γεγονός που μεταφράζεται σε πολλές ώρες απασχόλησης των παιδιών με δασκάλους διαφόρων ειδικοτήτων εκτός των ωρών του σχολείου. Και τα παιδιά τρέχουν να προλάβουν από το ένα μάθημα στο άλλο, από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, βλέποντας τους γονείς-συνοδούς στο ενδιάμεσο. Στο τέλος της ημέρας, οι γονείς παραλαμβάνουν ένα παιδί κατάκοπο, που εκτέλεσε με επιτυχία το προκαθορισμένο του πρόγραμμα αλλά έχασε άλλη μία μέρα της παιδικής του ηλικίας. Όλο αυτό το άγχος των γονιών έχει μετατραπεί σε άχθος στην πλάτη των παιδιών και όσο νωρίτερα το αντιληφθούμε όλοι τόσο το καλύτερο.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να μείνουν λίγο περισσότερο στο σπίτι κι ας λένε ότι βαριούνται. Η πλήξη γίνεται αιτία δημιουργικότητας και αυτοπειθαρχίας. Ας περάσουμε λίγο περισσότερο χρόνο μαζί τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να ψάξουμε στο διαδίκτυο κάποια δραστηριότητα για να είναι αυτός ο χρόνος μοναδικός κι ανεπανάληπτος. Ας τα αφήσουμε να συμμετέχουν μαζί μας σε δουλειές μέσα και έξω από το σπίτι. Ας αναλάβουν ανάλογα με την ηλικία τους να διεκπεραιώσουν εργασίες που αφορούν τα ίδια (π.χ. στρώσιμο κρεβατιού, άπλωμα ή μάζεμα ρούχων, πλύσιμο πιάτων, σκούπισμα του δωματίου τους, γενικά συγύρισμα κτλ.), γιατί σε αυτά είναι που οι σημερινές γενιές παιδιών χωλαίνουν και φταίμε οι γονείς γι’ αυτό. Ας κατακτήσουν νωρίς δεξιότητες που αφορούν την αυτονομία και την υπευθυνότητά τους, ας μάθουν να διαχειρίζονται μόνα τους το διαθέσιμο χρόνο τους και ας τα αφήσουμε να έχουν τον έλεγχο της παιδικής τους ηλικίας. Καλός είναι ο γονιός που είναι δίπλα ή πίσω από το παιδί κι όχι μπροστά του ή πάνω του.

Μαντζαβίνου Κατερίνα

Μαντζαβίνου Κατερίνα

Φιλόλογος, Ειδική Παιδαγωγός

Εκπαίδευση Πτυχίο: Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών,2002 Μετεκπαίδευση: Ειδικές μαθησιακές δυσκολιες και προβλήματα συμπεριφοράς,2012, Pearson BTec,UK. Σεμινάρια: Παιγνιοθεραπεία,  Πανεπιστήμιο ΑΘηνών 2020. Διεπιστημονική προσέγγιση της ειδικής αγωγής,...

Διαβάστε περισσότερα